Mart 12, 2006

Portakal Ne Alaka?

Saatlerdir acaba ne yazsam diye düşünüyorum. Bu haldeyken yazmamak en iyisi belki de ama bir yerden de başlamam lazım. Sıkıntıdan öldüğüm hafta sonlarından birini daha geçiriyorum. Eve tıkılıp kaldım, karnım aç, çok sıkılıyorum vb. cümleler fırlatıyorum boşluğa. Bugünü güzel kılabilecek eylemlerden birini zaten gerçekleştirdim; abimle film izledim. 2. cd'ye geçmeden önce mutfakta abimle aramızda şöyle bir diyalog geçti:
Abim: Ben bu filmden hiçbir şey anlamadım!
Ben: Hıı, ben de anlamadım ama anlayacağız.
A: Sen bu filmi biliyosun de mi?
B: Yok valla bilmiyorum, ekşi'de okumuştum.


2. cd'yi izlerken aramızda geçen bir diğer diyalog da şöyle:
A: Şimdi anladıııııım!
B: Ben de! Ben de!

film bitince:
A: E n'oldu şimdi?
B: Bilmem anlamadım ben de...

ve son olarak:
B: 1971 yılında çekilmiş film bu arada.
A: Belli zaten.

Anlamadık biz..?

Mart 11, 2006

Böyle Bi'şey İşte

Nasıl yeni halimiz? Oky'nin üstün çabaları sayesinde blogum bu haline kavuştu. Biz çok beğendik. Bu saate kadar uğraşan, template'i bulan, arşivi kutulayan ve daha neler neler yapan isim babası -kırmızı başlıklı blog- Oky'ye tekrar tekrar teşekkürler...

"saat 03:44 eh uyuyorum artık"

Mart 09, 2006

Hayal Et Gerçekleşsin

"Hayal Et Sevgilim adlı parçasıyla İnternetteki müzik sitelerine hızlı bir giriş yapan İrem artık Avrupa Müzik’te."


Yazdan beri bir "Hayalet Sevgilim" aldı başını gidiyordu. Türlü türlü hikayeler yazıldı hakkında en sonunda pek sevgili İrem Yağcı ortaya çıktı röportaj verdi de herkes neyin ne olduğunu anladı. Hürriyet röportajında muhabir ısrarla sormuş İrem aynı ısrarla reddetmişti.

"- Bundan sonra ne yapacaksın?
Ben hukukçuyum, şarkıcı olmak gibi bir derdim yok. Ama şu olabilir madem Hayal Et Sevgilim bu kadar sevildi, o zaman benim de onay vereceğim bir şarkıcı bu şarkıyı söylesin! Mesela Sezen Aksu ya da Sertab Erener’in bu şarkıyı söylemelerini çok isterim.

- Bir hit şarkı için pop starlarımız birbirini parçalıyor. Kararında ciddisin değil mi? Genelde önce okulum denir, sonra bir bakarsın Telovole’yi sunmaya kadar iş ilerler.
Şarkıcı olmak gibi bir isteğim yok. Şarkıcı olmasam bir şey kaybetmem. Zaten olmak istediğim yerdeyim.

- Madem kendi hayatını sürdürmek istiyorsun, neden şu anda bu röportajı veriyorsun? Bu röportajdan sonra neler olacağının farkında mısın?
Hakkımda olur olmaz o kadar çok şey yazılmaya başlandı ki. Sahte sevgililerim türemeye başladı. Bir sürü çocuk ‘İrem benim için bu şarkıyı yazdı’ diyor. Eski okulumda beni görünce ağlayıp imza isteyenler oldu. Hatta www.iremhayaletsevgilim.tk diye bir site açılmış. Adamlar siteyi her gün yeniliyor. "

Ama gün oldu, sular aktı. Baktık ki ekranlarda bir klip sitelerde bir albüm haberi. İrem Yağcı
albümünü yaptı, klibini çekti. Saçı başı alelade toplanmış eline gitarını alıp Yüxexes'e katılmış kızdan eser kalmamış. Vakti zamanında şarkısının çok dramatik olduğunu söyleyen Türk insanı melankoliyi sever diyen hatta kendi şarkısını tiye alan insan klipte öyle bir salınıyor öyle hareketler yapıyor ki; melankolinin dibine vuruyor ki zaten sömürüsüz yürümez bu işler. Bir de müziğe gitarlar ekleyip hafif sertleştirdin mi tamam oldun sen. "Rock" piyasa müzik ya artık. Şimdilerde "albüm yaptım ama okulumu bırakmıycam" falan diyormuş. Tükürdüğünü yaladıktan sonra artık kime ne kadar inandırıcı gelir bilmiyorum ama geç kalınmış bir albüm oldu bu bence de. İrem kusuyoruz artık zira nerde görsek, duysak. Evlerden ırak falan diyorum artık onun adıyla beraber dayanacak güç kalmadı bizde çünkü.

Bu yandaki fotoğrafta albümün arka kapağı. "Albüm çıkarmıycam, ben okuycam" dediğinde inanan tüm insanlara kapak oldu sanırım bu. Kimileri baba beni okula gönder diye kıvransın kimileri bir şarkıyla patlasın. Türkiye nereye gidiyorsun? Daha kahve içip AB'ye girecektik.

Mtlda'ya not: Pek sevgili mtlda'cığım şarkın hazırsa ve kaydını yaptıysan sitene koyma sakın ver bize, msn listemizden dağıtalım 1 aya kalmaz sen de İrem gibi kanatlanır, albüm falan yapar bizi de tanımazsın.

Mart 08, 2006

Hayat Akarken

Duruyorum ve düşünüyorum. Durmadan da düşünebildiğim zamanlar oluyor tabii ama öyle şeyler düşünüyorum ki bazen mecburen durmak zorunda kalıyorum. Durmazsam ölebilir, öldürebilirim çünkü. Duruyorum ve etrafıma bakarak düşünmeye başlıyorum. Sorguluyorum kendimce hayatımı. Acaba ne kadar yanlış yaptım ya da ne kadarı doğruydu yaptıklarımın? Kendi kendimin muhasebesini yapıyorum anlayacağınız ki benim kafam matematiğe hiç basmaz, basmıyor. Bazen dibe sokacak kadar yeriyorum kendimi. Bir işe yaramaz olduğumu falan anlatıyorum kendime. Sürekli yanlışlarımı düşünüyorum böyle zamanlarda. Şimdilerde çok sık duruyorum, bir banka oturuyorum. Zira durmazsam her an elime kesici bir alet alabilir ve o anda gülümseyerek yanımdan geçen birini öldürebilirim. Önlemler bulmak ve almak zorundayım. Yazmak da bu önlemlerden biri mesela. Durup düşünmeye başladığımda kendimi teselli edebilmemin yegane yollarından biri. Hatta belki de en önemlisi. Yazıyorum durup dinlenmeden. Parkta gördüğüm yaprakları da, balonlarını satmaya çalışan amcayı da, "mendil var mendil" diyen yaşlı teyzeyi de, annesi babası kavga ederken ne yapacağını bilemeyen çocuğu da yazıyorum. Bana göre onlar hayat ve ben yazmazsam öleceğimi hissediyorum. Ama bazen öyle kısır bir döngüye giriyorum öyle bir bataklığa saplanıyorum ki yazdıklarımla dalga geçiyor ve kendimle alay ediyorum. İşte böyle zamanlarda durmak ya da düşünmek işe yaramıyor. Bazıları yüzümün yarısını istiyor, bazıları benimle oyun oynuyor. "Peki ben?" diyorum. Biraz da siz beni yazsanıza. Mesela, ben n'olacağım?

Mart 07, 2006

Jilet Hayat

Jilet ete, yuvasına oturmuş anahtar gibi girer. Hayat; jilet gibi boynuma giriyorsun. Yutkundukça daha çok kesiliyorum. Sen oyununa devam ediyorsun.

Mart 05, 2006

Mlym

"Martılara yem at,
fakat..
Tutulmamış belki taşıyamamış,
O yemini yer mi? O kule, 205 heceli o yer, milliyetçi ve muhafazakar,
O yeşil otobüs, nergisler belki de saplandık. Bilinçaltı, çağrışım ve kısırdöngü.
Alçak basınç, artı, çarpı, eksi, kemik erimesi.
.
Tarçın kavanozunu sen kırmadın, seni bu yüzden seviyorum. Makyaj çantası kokusu gibi.
.
Pamuk eller ve Sabah İstanbul şehri, zeytinli açma.
Mesela yani.
Heyecandan boğazına boğazına, yavaşça ve derinden.
Elle değil gözle çizilmiş gibi.
Ellerin ve kolların,
Yüzünün yarısını bana ver!
.
Nefesini ver, nefesimi al.
.
Siyah, lacivert, grinin orta tonlarında bir Ben, Sen.
Ya ölürsen?" -ttkum-


İnsan korkuyor bazen. Ya o gün sesim çıkmazsa diyor, ya tutuk kalırsam içimdekileri anlatamazsam..? Gözlerimden anlar diye rahatlatıyorum kendimi. Gözlerimde dudaklarımdan daha çok sevgi gizli. Ellerini dizime koy, başını omzuma yasla bir bank bulalım deniz kıyısında. Saatlerce oturup bakalım sana İstanbul, kavuşmamızın ve vedamızın şehri. Hapsetme içine bizi, bırak içimizle içini aydınlatalım. Seni sevmeye geleceğiz İstanbul, misafir et bizi.

Mart 04, 2006

İyi De Ben Şimdi Napıcam?

Her gün yeni kararlar veriyorum. Kimilerine uyuyorum, kimilerini bozuyorum. Sigarayı bırakma kararımı bugün deldim mesela. Dayanamadım sanırım iki veya 3 nefes de olsa içtim. Kendime zarar vermek istedim. Çünkü korkuyorum. Geleceğim için korkuyorum. Hayatımı kendim yönlendirmek istiyorum ama kağıttan gemimde hep yabancı bir el var. Sular altında boğulsam bile bu benim suçum olmuyor. Neyse bu başka bir zamanın konusu; asıl konumuz aşk. Aşka dair bana uzun gelen ama aslında çok uzun olmayan bir süre önce güzel kararlar almıştım. Mesela artık içimdeki şeylerin üzerini örtmeye, onları küllendirmeye başlamıştım. Sözler verdik birbirimize ve daldık unutma mevsimlerimize. Ben unutmak için kışı seçtim, bahar geldi yere serildim. MSN Messenger'da hayatımda hiç böylesine hararetli bir tartışma geçirmemiştim. Çok durgun başladım konuşmaya;
tersköşe:
bizi üzen neyse onu bitirmiştik.

sakin ve kontrollüydüm.
Konuşma ilerledikçe kontrolümü kaybettim ve asabileştim;
tersköşe:
kendime acımamı sağladın bugün benim!

sonrası süt liman;
tersköşe:
iyi uyu..
Böyle oldu peki ne değişti? Ben yelkenlerimi suya indirdim ama hata ettim sanırım. Belki de onun istediğini yaptım, kendimi tekrar kaptırdım. Yeter artık demek istiyorum ona. Diyemiyorum. Gitse, dayanamıyorum. Gitmeye kalksam mutlaka dönüyorum. Ne olacak böyle, of hiçbir şey bilmiyorum! Çok çok çok karışık hissediyorum kendimi sadece. Kek hamuruna kırılmış yumurtalar gibiyim defalarca çırpıldım, şimdi duruldum ama çok bulanıklaştım. Çok kötü, çok. Bana iyi gelecek her şeyi denedim ama hiçbiri iyi gelmedi. Benim sanırım sadece ona ihtiyacım var. O, yok. O zaten hiç olmadı. O zaten hep vardı. O gelse ya da ben ona gitsem. Acaba şimdi ne yapıyor? O da beni özlüyor mu? Tanrım ben napıyorum!? O'nu seviyor muyum hala?

Mart 03, 2006

Yine Kimse Yok

"Çok geç" demek için, çok geç...

Jelatin Yap Dedi Ben deYaptım

Jelatin'in halkasını kırdığımdan mıdır nedir üzerimde bir uğursuzluktur aldı başını gidiyor. Hocalara okutuyorum kendimi, muskalar takıyorum hatta Büyü'deki İpek Tuzcuoğlu gibi "Hoeacam" bile diyebiliyorum ama yok, geçmiyor. Ben diyeyim yazacak bi'şey bulamamaktan siz deyin Jelatin'e olan saygısından devam ediyorum efendim.


Yaptığım 4 iş
~Öğrencilik -ömür biter, okul bitmez-
~Tezgahtarlık -hem kapalı mekanda, hem açık havada-
~Evlat olmak -doğurmaz olaydım diyenlere, doğmaz olaydım en güzel cevaptır-
~Hayal kurmak -ah hayallerim de olmasa...-

Defalarca izleyebileceğim 4 film/dizi
~Amelié -milyonlarca kez izlesem de bıkmam-
~Dawson's Creek -Katie'ye orada aşık olup şimdilerde nefret ettim-
~Çemberimde Gül Oya -Ah Özge, ah Melisa ve ah tüm süper kadro-
~Bu kısım açık kalsın "aa bu film süpermiş" dediğim tüm filmleri kapsasın, anlaştık? Orrayt.

Yaşadığım 4 yer
~Ege'nin incisi kalbimin ikincisi İzmir
~Çok kısa zamanlığına da olsa İSTANBUL -heyt be-
~Sokaklar -tekin olmasa da konser sonrası yaşayacak başka yer mi var :P -
~Okul -günümün çoğu orada geçtiğine göre...-

İzlediğim 4 TV programı
~Dream Tv'de Std 7 -ahaha yine konuşamadı, yuh bee yapmak için-
~x-Files -her sezonuna tapabilirim-
~Arada sırada Siyaset Meydanı -ben büyüyünce Ali Kırca olcam (neee) -
Pek tv izlemiyorum zorlamasana daha fazla aa...

Tatil için gittiğim 4 yer
~Çandarlı
~İstanbul -3 4 günlük tatillerimde mesela-
~Çeşmealtı -Başak'lara uğramadan yaz bitmez-
~Dikili -ben diyeyim iş, siz deyin tatil. Tanrım bir daha uğramayı nasip etmesin, amin, kul huvala...

En sevdiğim 4 yemek -anketin en güzel kısmı-
~Makarna -ölene kadar makarna-
~Burger King'in herhangi bir menüsüyle yenen sarmısaklı mayonez -çok seviyorum napiim-
~Sarma -yaprak sarması, ince ince, zeytinyağlı-
~Börekler

Hemen şimdi olmak istediğim yer
İstanbul.. -sorulmaz ki bu bana-

Sobelediğim, merakla beklediğim 4 blogger
Mtlda -bunu görüp ciyaklaması ve yapmayacağını bildiğim için- bu cümle çok devrildi
Tupkum -gerçekten süper cevapları olduğunu bildiğim için-
Sır Kumbaram -eam biraz gülümser misin diyebilmem için-
Oky -daha önce yaptı mı bilmiyorum, saçmaladığım için-

Mart 02, 2006

Sessizliğin Rengi

Ne yaparsam yapayım o kırmızılık hiç geçmeyecek, biliyorum. Orada bir yerde bir çocuk ağlayacak sessiz. Cılız yaşlar akıtacak toprağa yeşermeyecek hiçbiri. Hiçkimseye yağmur olamayacak hayatı boyunca sadece kendine sonbahar kalacak. Bazıları hiçbir zaman anlayamayacak. Anlamak istemekten kaçacak. Uzaklardan bir şarkı duyacağım, gözlerimi kapayıp ellerimi sarkıtacağım yataktan aşağıya. Filmlerdeki ölüm sahneleri gibi yapayalnız düşecek ve değecek ellerim halıya. Anlayacağım hala buradayım. Bir yerlerde mutlaka oyuna alınmayan bir çocuk olacak. Kara gözleri kızaracak flaşlarda. Ne yaparsa yapsın o kırmızılık hiç geçmeyecek, biliyor olacak. Burada ben onun için ağlayacağım sessizce. Cılız yaşlar akıtacağım halıma ve kurumayacak hiçbiri. Hiçkimseye yağmur olamayacağım hayatım boyunca sadece kendime sonbahar kalacağım. Sadece kendimle kalacağım.

Mart 01, 2006

Sigarayı Bıraktım Öksürüğe Başladım

Sigarayı bırakalı bir haftadan fazla oldu. Sağlıklıyım, sigara kokmuyorum falan her şey güzel gidecek sanmıştım fakat bir öksürüktür aldı başını gidiyor. Öksürük nöbetlerine tutuluyorum resmen yaşlı dedeler gibiyim bir bastonum eksik. Anneanneme, arkadaşlarıma "öhö öhö sigaröhayı bırööhöhaktıööam öhöhö" deyince anneannem "beni mi kandırıyorsun" diyor arkadaşlarsa "hadi len"vari yaklaşıyor olaya. Çünkü sigarayı bırakmış bir insan böyle öksürmemeli daha sağlık dolu olmalı, etrafına neşe saçmalı. Dersin en güzel yerinde öksürmemse yeni moda oldu. En kötüsü gece uyumaya çalışmak. Boğazlarım patlayacak sanıyorum bazen. Ama hiçbir şeyden de geri kalmıyorum yine de. Fotoğraf makineme pil alayım hazır bahar da gelmişken çimlere yayılayım "klik" üstüne "klik". Sonra burda paylaşırım, hep beraber güler, ağlar, tırnak falan yeriz belki de. Öhöhöh. Ben sigarayı bırakalı bir haftadan fazla oldu, ciddiyim!

Şubat 28, 2006

Plum&Terskose Zirvesi

Bugün -nihayet- Plumprune ile tanıştık. Tam derse başlayacakken kapıya gelip kafasını uzattı. O bana bakıyor ben ona. Bir şeyler söylüyor "evet, evet benim" diyorum. Sonra tenefüste kapının önüne çıkıp onu bekledim. Bir "break"i beraber geçirdik. O sigara içti ben bıraktığımı söyledim. Beni çok sevdi, onu çok sevdim. Çok şeker bi'şey olduğumu söyledi. Yazılarımı beğendiğini söyledi. Pohpoh perisi gibiydi. Kordon'a gideceğiz plum, cul, pireli ve ben birgün. Süperdi. Yaşasın!

Şubat 26, 2006

Gulshen Falan Oldum

Hepimizin beğenerek (!) izlediği, severek (!) dinlediği eskinin Gülşen'i şimdinin Gulshen'i yeni bir albüm çıkartmış. Adını da "Yurtta Aşk Cihanda Aşk" koymuş. Bunun nedeni de Atatürk'ü çok sevmesiymiş. Aklım almıyor neden insanları mezarlarında dahi rahat bırakmazlar? Bu arada yurtdışına açılmayı sokakta gezmek kadar kolay sanan ünlülerimizden biri de bu kızcağız olmuş ve bu yüzden, okunuşu kolay olsun diye adını Gulshen yapmış, kendisi öyle diyor. Oysa ki 4-5 ay önce -idi sanırım- gazetede isim hakkının başkası tarafından satın alındığını ve adını kullanarak albüm yapayamayacağını okumuş, üzülmüş dövüne dövüne ağlamış falandım. Neyse eğer Atatürk yaşıyor olsaydı ve bunları görüp duysaydı eminim mezarda olmayı yeğlerdi. Aşk dediğimde benim gözümde bir albümüyle Jennifer Lopez bir albümüyle Shakira olan bir kız canlanmıyor. Daha duyguya yönelik resimler geliyor aklıma, sizi bilemem tabii. Bence hazır iyice abartmışken bu albümün adı "Yurtta Seks Cihanda Seks" falan olmalıydı. O zaman Atatürk sevgisini daha da iyi anlatabilirdi Gülşen. En büyük rakibi de Hande Yener değil Gülşen'miş. Hem yurtdışına açılıyor hem kendini bir başkası sanıyor vah vah yazık oldu Gülşen'e. Pardon Gulshen diyecektim! Daha neler göreceğiz acaba..?

Ne bu şimdi?

Pili bitmiş saatin tik-tak'ı kadar imkansız.

Şubat 24, 2006

Ihlamurlar Altında Yalnızlık

Eskiden sabahları kalbimde bir ağrıyla uyanırdım. Acı verdiği kadar tatlı gelen bir ağrıydı o. Hem vazgeçmek istiyordum hem hiç gitmesin... Garipti, sonsuza kadar sürecek sanmıştım. Bitti. Daha önce hiç sevgimi yok etmek için uğraşmamıştım. Zaten birçok şeyi de bu aşkla yaşamıştım. Bilmiyorum adına aşk denilebilir miydi? Ben dedim, oldu. O bitmesini istedi, bitti. Güzel bir söz var "olmayacak duaya amin denmez" diye. Olmayacak bir duaydı amin demedik biz de. O günlerde öğrenmiştim birine sevgiyle bağlanmanın, kendi hayatını onunla çakıştırmaya çalıştırmanın, pes etmeden yaşamanın önemini. O günlerden bana kalan pek çok hatıra var ve ben hiçbirini söküp atmak istemiyorum. Önemli olan da bu zaten galiba. Beni en çok üzen de oydu en mutlu edebilen de. Bir insan bir başkasının hem meleği hem şeytanı nasıl olabilirse... Ama o kadar çok yaralanmış ve yorulmuşum ki başımı kaldırmayı unutmuşum. Eğmişim önüme yoluma devam etmişim. Şimdi başımı kaldırıp etrafıma baktığımda kimse yok, yalnız kalmışım. Yüzünde aptal bir tebessümle yalnız kalmış bir ben. Hiç de yabancı gelmiyor bana. Aynada görmeye alıştım ne de olsa...
//

Biraz sonra Ihlamurlar Altında başlayacak. Aşkın karmakarışık olduğu bir dizi bu. Ara sıra izliyorum, izlediğim zamanlarda bağıra bağıra ağlamak istiyorum. Üzerime çok garip bir hüzün çöküyor. Hem yalnızlığımı hem kalabalıklığımı hatırlatıyor bu dizi. Belki de izlememeliyim. Zaten Çemberimde Gül Oya'nın yerini hiçbir dizi tutmuyor. Yine de izlemeye gidiyorum biraz daha hüzünlenmek için. Çok ihtiyacım var ya sanki...
Ihlamurlar altında yapayalnızım...

Sigara

Sigarayı bırakalı bugün 5 gün oldu. 5 gündür tek sigara içmedim. İlk iki gün sürekli yanmayan sigaraları içiyormuşum gibi yaptım. Halim gerçekten çok komikti. Artık gerek duymuyorum ona. Fakat çok öksürmeye başladım. Ciğerlerim temizlenene kadar sürermiş bu öksürük. Sigarayı
bıraktım derken insanlara kendim bile inanmıyorum aslında. Ben sigarayı severdim o da beni. İnsan kendine zarar vereni her zaman
manyakça sever sanırım. Ya da ben öyleyim, ben insan değilim... Birgün tekrar başlayacağımı bildiğim için bırakmak değil de ara vermek gibi bi'şey benimkisi. Saat 12 de sınavım var daha sonrasında kontrol edilecek ödevlerim var ve ben hiçbir şey yapmadım. Geldim burada blog yazıyorum. Bari Jelatin'in sobesini alsaydım.
Bu arada sanırım taşınmamız gerekecek. Annem taşınmayı sevmediği için büyü yapar gibi "inşallah" diyerek hemen ardından "satılmaz" dedi.
Bizim evi satın almak isteyen varsa fiyatta anlaşabiliriz?

Şubat 23, 2006

Belediye Eksi


mtlda ile "bardacık ve incir", "andaç ve yıllık", "çamaşır suyu ve klorak" ikilemlerini tartışırken bir yandan da Belediye'nin vereceği bursları düşünüyordum. Bi'çok arkadaşım "bana burs çıkıcak oh, kredi kartımla ödeyeyim" diye düşünerek limitleri şişirdi de şişirdi, kimileri borç aldı "15'inde bursu alınca veririm" dedi. Ama o burs hiç gelmedi. Okulda Haziran'da 900ytl verileceğine dair şehir efsaneleri dolaşıyor. Bazı öğrenciler tefeci konumunda köşe başlarında bekliyor, borç takmış olanlar duvar diplerinden sürüne sürüne dersine gidiyor. Kredi kartları sıralara konmuş "ne yapıcam ben ya?" der gibi bakılıyor. Öğrencilik zor tabii de, belediyeden gelecek 100 ytl bursu bekleyen öğrencinin hali daha zor. Mesela benim tek derdim babamın arada sırada sorması "belli değil hala" diyorum, susuyor. Dün konuştuğumda bu ay sonunda belli olacak demişlerdi. Umuyoruz öyle olur. Burs nedir diye düşünüyorum öğrenciye okurken yardımı olması gereken para diyorum kendi kendime. Okul biticek nerdeyse hala para verecekler. Ben büyüyünce burs vereceğim. Okulumuzda neredeyse "burs cinayetleri" işlecek. Muhteşem belediyemizin hanesine yazılan güzel bir eksi olsun bu da. Ah be İzmir gelişirken bir taraflarını eksik bırakmasan ölürsün değil mi?!

Şubat 21, 2006

Vega Konserinin Ardından Gelen Hastalık

Hayatım boyunca bulunduğum şehirde gerçekleşecekse kaçırmayacağım iki konser vardır: Şebnem Ferah ve Vega. Cuma günü Vega konseri vardı, kaçırmadım. Ön grup Anemi çıkmıştı biz gittiğimizde biraz bekledik, performans olarak iyiydiler ama hep cover çaldılar bir tek "T.A.K." diye bir şarkı söylediler -ki onların sanırım- bu şarkıda izleyici coştu da coştu. Sular durulmadan Dorian'ı beklerken K-9'la sahneye Vega geldi. Konseri arkadan izlemeyi planlıyorduk ancak sahnede mikrofonla adımı soyadımı söyleyince Deniz öne gittik. -nasıl hava atıyor tanrım çok matah sanki- 1,5 saat kadar sahnede kaldılar. Ooze malum rezaletti, iğrenç ve tiksinçti. Havasızlık ve sigara dumanı almış başını gitmiş, izleyicilerin olduğu kadar Deniz'inde gözlerini yaşartmıştı. Sahne yüksekti problem yaşadık yoksa hep beraber söyleyebilirdik. Bence olağanüstüydü performansları ama o geceki Vega'ya yakışacak hak edecek bir kitle değildi karşılarındaki. İstisnalar kaideyi bozmuyordu değil mi? Hepsi her zamanki gibi çok içten ve samimiydi ayak üstü röportaj bile yapacaktık. Kısacası konseriyle, sonrasıyla leziz bir konserdi afiyet aldık, tadı damağımıza yapıştı Mart'ta görüşeceğiz. Vega'ya teşekkürler bir kez daha...

Not: Pek sevgili mtlda ve Jelatin size kalbimin en güzel yerini kırdığınızı bildiriyorum. Hastayım diyorum "konser?" diyorsunuz. Hastaya konser demek yeni adet mi? Siz hasta olun da ben de size geçmiş olsun demeyeceğim intikam çığlıkları arasında "ee konser?" diye soracağım. Geçti zaten öyle olsun, o ye papucumu ye.

Şubat 20, 2006

Mola Gibi

Çok yorgun, bitkin ve hastayım. Kendime gelene kadar... Görüşürüz.

Şubat 17, 2006

Hımm

Uçuğum var diye konsere gitmeyecek değilim herhalde.
Hıh! Orada olacağım demir ağlarla örülüyor İzmir ama son metro 00.00'de bakalım...

Şubat 15, 2006

Avril'li Uçukal Enfeksiyon

Cuma günü Vega konseri var. Dün gece konseri düşünerek uyumaya çalıştım yattığımda 1.30 uyuduğumda 3.00 civarıydı. Uyku problemi çekiyorum yattıktan sonra yaklaşık 2 3 saat uyuyamıyorum. Bu problemin hangi doktorun ilgi alanına gireceğini düşünmüştüm en son gerisini hatırlamıyorum dalmışım. Ama ne dalmak dalmaz olaydım, bir kabuslar bir rüyalar 6'ya doğru sıçradım ve sandalyemde Avril Lavigne'in oturduğunu gördüm, tabii ki gözümü Türkan Şorayvari kırpıştırınca kayboldu ve ben de rahat rahat uyumaya devam ettim. Ancak sabah kalktığımda durum pek parlak değildi. Sol alt dudağımın hemen altında bir kaç şişlik bir araya toplanmakta ve "hadi birleşip uçuk olalım" demekteydi. Evdeki Zovirax bitmişti ve Asiviral'in 1 haftada geçireceği söyleniyordu. Zaten uçuk dediğin şey de kendiliğinden geçer 1 haftaya maksat konserde olmasın. İstemiyorum. Yani bir anlaşma olsa tek şartım cuma gecesi gidin sonra geri gelin ailecek yerleşin falan olacak ama... Okuyucular var mı bildiğiniz çok çok etkili ilaçlar veya "bak şimdi sarmısak sür" tarzı tavsiyeleriniz? Hepsini uygulamaya hazırım, lütfen ya yorumla bildirin ya da mail atın -adres yan tarafta- yardımınıza en çok şimdi ihtiyacım var. Şimdiden teşekkür ediyorum. En kötü ihtimalle küçük yarabantlarından yapıştıracağım konserde. Of ki ne of! Ters olmasa bi'şey dişimi kıracağım, ciddiyim.

Şubat 14, 2006

Yalnızlar Günü Mü Var Sanki?

Durum ne kadar vahim. Hayatımın merkezine birini koyup dünyayı boşlamayı özlemişim, birine hediyeler almayı ve saatlerce onu düşünmeyi de tabii. İnsan yalnız geçirince sevgililer gününü bitmesi için dua ediyor. Her yer çiçekçi dolmuş, sevgililer günü hatrına aşklar başlıyor. Tanrım bugüne uyanmamış olmayı ve tüm günü uykuda geçirmeyi dilerdim. Romantiklikten kırılıyor insanlar. 525 adını verdiğimiz ölüm makinesi okul otobüsümüzde bile herkes sarmaş dolaş. Erkeği -benim tabirim değil- demire tutunan kız sevgilisine dolanıyor. Gözümün önü vıcık vıcık sevgili kaynıyor. Bana düşen yalnız arkadaşlarımı gaza getirip dedikodu yapmak değildi aslında. Gaza getirilenlerden oldum ve kendimi bir yandan tırnaklarımı yerken diğer yandan da "çocuk çok çirkin", "kıza bak ne yılışık" muhabbeti yaparken buldum. Durum cidden vahim. Eve geliyorum annem yalnızlığımın bunalımından kurtulmam için köfte patates kızartıyor. Normal zamanda yalvarsan anca yapan insan bugün kendiliğinden sevdiğim yemekleri pişiriyor. İnternete giriyorum sitelerde kalpler, güller resimler uyuz oluyorum. Abim muhtemelen sevgilisiyle birlikte, annem heyecanla babamı bekliyor ve ben, ailenin yalnızı bir kedim bile yok. Gün batıyor diye seviniyorum ben ama gün aslında bitmiyor. Barlara, ortamlara akılıyor. El eleyken eller havaya yapılıyor veya ulu orta öpüşülüyor. Normal zamanda kız arkadaşımla sarılmış yürürken gören teyzeler "başımıza taş yağacak valla" derken bugün etrafındakilere "maşallah, ay ne güzeller" diyerek bakıyor. Winamp'ta "Günaydın Sevgilim" çalmasın diye listeden siliyorum. Aşksız şarkılar dinliyorum gezegen x'te sevgililer günü kutlanır mı acaba? Evet, bugün yaşanmadı böyle bir gün aslında hiç olmadı. Bünye bu kadar sapıtmadı ve ben aslında uyanmadım, sadece kabustu. Kabus!

Şubat 13, 2006

Melissa P.'li Sabah'lar

Hiçbir zaman Hürriyet'e alternatif olarak Sabah'ı görmedim, almadım. Hürriyet yoksa ya Milliyet ya Radikal aldım. Ancak dün birisi Sabah almış ve salona bırakmıştı. Bana göre gerçek gazetesiyle ekleri arasında bir fark olmayan Sabah'ı eğlenirim diye "Pazar" ekinden okumaya karar verdim. Ön sayfada Melissa P. adlı zat manşet olaraksa: "Birol Ünel'le sevişmek isterim" vardı. Röportajı okumaya geçtim, okudukça gerildim, gerildikçe sinirlendim. Kendi ülkesinde hayat veya ölüm hakkında yazmadığı için "yazar" olarak görülmediğini düşünen Melissa P.'ye göre kitaplarını okuyanların okurken mastürbasyon yapmalarında bir sakınca yoktu. Öyle ya kitaplarının okunma amacı "tatmin olmak"tı. Yazılma amacı da buydu sanırım. Hergün Türk erkeklerinden 30 mail aldığını ve bu maillerin "becermek" üzerine kurulu olmadığını aksine sahilde el ele yürümek gibi romantik fikirler içerdiğini söylüyordu röportajda. Eminim Türk erkeklerinin tek amacı Melissa'yla sahilde el ele yürüyüp ona güzel aşk sözcükleri fısıldamaktır -Tanrım çook romantiik-. Ülkemizde de kitapları satış rekorları kıran bu kişinin kitaplarını okuduktan sonra bizimkilerde *!?*'+*! isteği değil de Romeo&Juliet fikri uyanıyor. Ne gelişmiş, ne olgunlaşmış, her zevke doymuş milletiz ki pornografik kitaplardaki romantizmi bile yakalayabiliyoruz. Röportajındaki bir diğer inci olan Nazım Hikmet'i okuma isteğine gelince söyleyecek tek sözüm adamın kemiklerini rahat bırakmasıdır. Bu eve bir daha Melissa'lı veya Melissa'sız Sabah sokan insan da hayattaki en büyük düşmanlarımdan olacaktır.

Şubat 12, 2006

İstanbul

Aylar önce bilemezdim oturduğum bu yere çakılmış gibi kalacağımı. Oysa hep gideceğim sanıyordum ben. Herkese "biliyor musunuz ben gidiyorum" diyordum. Ne zaman bi'şeyi çok istesem o olmaz. Bildiğim halde söylüyordum çekinmeden. Çünkü "kırk kez söylersen olur"uda bildiğim için kendi kendimle çelişiyordum. Televizyonda ne zaman orayı görsem anneme veya babama dönüp "size bol bol fotoğraf yollarım" diyordum. Annem gitmemi istemiyor, belli ediyor babamsa hep susuyordu. Suskunluğunda gizliydi bir çocuğun hayallerini yıkması gerekliliği ve isteğimde gizliydi yaşayabileceğim tek yerin şehri. Gitmem için gereken her şeyi yaptım, yaptığımı sandım. "Gidersen"le başlayan cümleler duyduğumda gözümden akan yaşlar bir şeyi değiştiremezdi artık. O yaşları bir yere satıp "baba al bu paralar senin beni gönder" diyemezdim. Hayata küsmeyi yeğledim. Sigarayı günde iki pakete yaklaştırdım, gülerken ağlamayı öğrendim daha da öncesinde taş olmayı öğrendim. Kıpırdamadan durup düşünmeyi, saatlerce öylece kalabilmeyi öğrendim. "Geçer, unutursun" dediler ve ben hiç geçmeyeceğini, unutamayacağımı öğrendim. Tabelasını gördüğümde veya köprü üzerindeyken kendimden geçtiğimi ve sudan çıkmış balık gibi bir sağ cama yapışıp bir koridordan, sol camdan gözüken manzarayı ne kadar sevdiğimi keşfettim. Onlar hiç bilmediler, bilseler de gönderemediler ama ben bu gece İstanbul'a ait olduğumu hissettim. İstanbul, seni çok özledim...

Şubat 11, 2006

Yağmur Dursun Zaman Değil

Sürekli yağmur yağıyor. Hiç durmuyor sanki. Perdeyi ne zaman aralasam camda kayan damlaları görüyorum. Hava hep karanlık sanki hep gece gibi. Bu hüzün, bu ıslaklık, bu kasvet bana tek bir şeyi hatırlatıyor; sonbaharı. Yerde yapraklar yok belki, çoktan çürüyüp toprak oldular hepsi. Ama bu hava iyiye işaret değil. Her damla içimi eritiyor sanki. Kalbim şekerden yapılmış gibi, ıslandıkça eriyor, eridikçe kayboluyor.

//

Bir çocuk var dışarıda, gizlenmeye çalışıyor saçak altlarına. Korkma demek istiyorum O'na. Bırak yağsın yağmur sana, yağsın ve unuttursun mevsimsiz sonbaharları. Bir tek isimsiz gözleri kalsın aklında ya da su birikintisinden sıçrayan kelimeleri çamur kıvamında...

Şubat 10, 2006

Placebo

Placebo yeni albüm çıkarttı: "Meds". Albümde "Post Blue" adlı bir şarkı var. Dinleyin, özellikle introdayken bir şeyi hatırlayacaksınız, bir şarkıyı, birkaç film karesini ve bağıra bağıra "senden başka senden başka olamam ben başkasıyla"yı söylemeye başlayacaksınız. Ya kulaklarım beni yanıltıyor ya da benziyor, evet. "Heey Placebo çalmış, araklamış, hırsızlanmış, gebertin Brian ve diğerlerini!" yapsak olmaz değil mi Antişebo beyinli,kişiliksiz ve kendini sinekten daha değerli sanan insancıklar?! Sinir harbine geldim, pardon.

Şubat 08, 2006

Kıssadan Hisse

Kendini sen bile anlayamıyorken buz gibi ekranların ardına saklanmış buz gibi insanlara kendini anlatmaya çalışman neye yarar? Sarılsan ısındığın varken sarıldığında üşütecekse karşındaki konuşman neye yarar? Sen konuştuğunda gülüyorsa, kelimelerini kalp kırmamak adına tutuyorsan, çimen yerine duvar olmaya alışmışsan çarpıya basman neye yarar? Hayatın çarpısını bulamıyorken hem de...

Şubat 06, 2006

Sevgililer Gölü ve Dağınık Masam

Gün tüm sakinliğiyle başlıyor. Dışarda hafif bir yağmur ve sis var. Bir çökse göz gözü görmeyecek ama izin veriyor. Gözlerim en arabesk biçimde "görmeyeyim bi daha" diyor. Çünkü etraf aşktan kudurmuş sevgili kaynıyor. 14 Şubat sevgililer için geliyor. Reklamlar dönüyor, mağazalar hazırlanıyor. Sevgililer ne alsam telaşı yaşıyor içten içe meraktan çıldırıyor. Herkes sevgilisinden minicik de olsa bir hediye bekliyor. Bu günü her zaman yalnız geçirdim. Yine yalnız geçireceğim. Eller tutulacak etrafımda ben ellerim ceplerimde yürüyeceğim. İçimi Paris'teyim hissi kaplıyor -sanki Paris dışında aşk yaşanmıyor-. Gözümün önüne Gülşen Bubikoğlu'na kırmızı boyayla "seni seviyorum" yazıp yere oturmuş ve tüm gece yazısının bekçiliğini yapmış Tarık Akan sahneleri geliyor. Yeşilçam artık hep aynı filmleri veriyor. Hayat "ah nerede vah nerede" edasıyla sürüp gidiyor. Okula vardığımda hazırlık sınıfı öğrencileri -yani biz- sınıfımızı, notlarımızı, devamsızlığımızı öğrenmek için Yabancı Diller Binası'na akın etmiş oluyor. Kargaşada anlayabildiğim kadarıyla %75 başarılı olduğumu öğreniyorum. Anneme söylüyorum eve gelince "daha çok çalış" diyor. "Ööf amaan" çekiyorum, dönüp gidiyor. Odama girip masama kuruluyorum masam dağınık hiç toplanmıyor. Diş macunum ve sigaram yan yana durup tezatlık yaratıyor, bir kitap okunmayı bekliyor, bir telefon -ki Siemens'in çıkarttığı en dandik telefondur bence- hiç çalmıyor susuyor, küllükte bir sigara yanıyor, kahvem soğuyor. Ne kadar sıkılıyorum, ne kadar sıkıcıyım diye düşünüyorum. Sevgililerden nefret edip onları kıskanıyorum. Bunu itiraf edebiliyorum. Rakı kadehine dolsam ve başlasam "ben yalnızım, ben yalnızım" ölürüm hasretinleciler kadar meşhur olabilir miyim acaba?..

.

Ottan adam.
Hadi eyvallah.

Şubat 05, 2006

Blog

Masamda "oh be nihayet" dedirten bir kitap var. Hayret edilecek durum 17 ytl'ye almış olmam. "Fiş almayacağım" dediğimde 17,5 dedi, "buçuk da neymiş" diyecek kadar yüzsüzdüm. O vatan haini değil. Bugün yağmur yağdı süper bir şemsiye açtık. Ben fotoğraf çektim. Güzel bir gündü, kötü bir dündü. Yarın da okul açılıyor, pazar gününden ütülenen önlük kokusunu özledim.

Şubat 04, 2006

Şarkılar

Eskiden bir masada otururduk biz. Mutfakta dururdu masamız etrafında koltukları vardı. Koltuklar masayla aynı ahşaptandı. Sırt kısımları açılır, içine poşet falan konurdu. Sonra çay demlenirdi. "Petibör" bisküvi verilirdi çayın yanına. Abim onları hep çayın içine sokar öyle yerdi. Ben de öyle yapmak isterdim. O isteğimi görür "daha çok beklet daha güzel olur" derdi. Daha çok bekletirdim, bisküvi erirdi, bardağın dibine çökelti olurdu, çay bulanırdı. Ben ağlardım, abim susardı.

Şubat 01, 2006

Yalnızım

Neden böyle oldum diye sordum az önce kendime. Yanıt yok hala. Daha küçücükken ölmez insan. Ortada ne tamamlanmış bi masal var ne de kaybolmuş yıllar. Gerçekten küçücüğüm daha. Hani çok büyüdüm aslında evet. Sert çıkabilirim, sonunu düşünmem, git deseler çeker giderim doğru. Ancak yine de küçüğüm daha galiba. Mesela bilmezdim kedi yavruları gibi ilgiye ihtiyacım olduğunu yine bilmezdim aranmayı bu kadar çok isteyeceğimi. Günlerdir sessizliğiyle kulaklarımı yakan bir telefonum var. Duvardan duvara çarpmam neye yarar? Eskiden biz arardık birbirimizi -arayacak birileri vardı, arayacağım birileri vardı- ben vapura binerdim falan çimlere uzanırdık. Yandaki fotoğrafı o günlerden birinde çektim hatta. Şimdi hayat insanı oldum sanki. Boş olmak hoşuma gitmiyor ait olduğum yerden hoşnutsuzum hep. İçimde buraya ait değilim hissi gözlerimi çeviriyorum saat yönünde çay bardağında karışan kaşıkla beraber. Bilmezdim kelime oyunlarını bile özleyeceğimi. Yalnızlığın kalıcı olduğunu da. Neyse en azından o var yanımda. Nerden geldiğini bilmesem de br cesaret var dudaklarımda. Oyundan uzak, yalandan arınmış, içinde taşıdığı anlamı bağıran bir kelime iliştirmişim dudaklarıma; "yalnızım" .

Ocak 31, 2006

Asabiyet Geliyor!

Bazen, genellikle sinirimin tepe noktasına ulaştığı anlarda içimden geldiği gibi, sessiz değil aksine haykırırcasına küfrederim. Mesela vapur kıyıdan uzaklaşırken ben sigaramın olmadığını fark ettiğimde, mutfağın altını üstüne getirip kahvaltı şanına değer bi'şey bulamadığımda, blogumun ilk adresi damndan.blogspot.com'ken bir anda başıma ağır bi'şey düşmüş gibi şimşekler arasında yanıp sönen terskose.blogspot.com'u bulduğumda ve aylar aylar sonra benim neslimi yerden yere vurmayı kendine görev seçmiş, yaşıtlarımın konuştuğu Türkçe'ye ve piercinglerine kafayı feci halde takmış bir nevi orta yaş kahramanı http://terskoseden.blogspot.com u gördüğümde çok güzel küfürler ederim, etmiştim. Bana göre sabahın körü sayılan saat 09.00 sularında rüyamın ortasına gökten düşen elma kıvamında "dan dan" sesleriyle giren balyoz seslerini duyduğumda geçmiş günleri andım ve okkalı bir küfür ettim. Sonra duvarlarımın titrediğini fark ettim. Bi'kaç gün önce karşılaştığımız hırsızlar geri geldi apartmanı yerle bir ediyorlar sandım. Ancak gerçek bu değildi olay şuydu; üst kat komşumuz -ki yönetici sıfatını kendine yakıştırmış gözlüklü sevmediğim adam- evini balyoz darbeleriyle yerle bir edip yeniden kurmaya karar vermiş ve bu işe benim odamın üstünü yıkarak başlamıştı. Aklımın almadığı aynı aile evini her mevsimde gürültülü bir şekilde yenilerken ben bir yaz gecesi odamın camını açık bıraktığım ve müzik dinlediğim için "yarın işe gidicez be kapa şu camını!" tarzı serzenişlerle karşılaşmış camı kapatmakla kalmayıp utancımdan kendimi bile kapatmıştım. Aynı hassasiyeti hiçbir zaman göstermeyen bu insanlar bana ilkokul öğretmenimin özgürlük tanımını hatırlattı: "Başkalarının özgürlüğünün başladığı yerde sizin özgürlüğünüz biter." demişti Emin Bey. Eğer ilkokul günlerime yani o ana geri dönsem şu bilinçle hocama bir "hasktr" çekip bugün üniversite sıralarında oturmak yerine açıktan liseyi bitirmeye falan çalışırdım sanırım. Gecekuşu tabirini kendime yakıştıran bir insan olarak 6 saat uyku bana yetmiyor. Saat 15.50 oldu ama gürültü bitmiyor. Kahretsin! Amerikanvari bir aile değiliz, beyzbol sopamı alıp duvarlarını yıkmalarına yardım edeyim arada bir sopa elimden kaçsın kafalarına falan isabet ettireyim. Yapacak bi'şey yok küfretmeye devam. Çıldırmazsam iyi... Komşumuzun külüne değil bir tatlı huzur kıvamında sessizliğine muhtacım.
Yandaki fotoğrafımı neden koydum diye soracak olursanız bana değil arkamda, sigarasını emmek suretiyle içen büyük ihtimalle sinirden kudurmakla meşgul bayana bakın, onun kadar asabiyim bugün. Fotoğrafın alakası budur. Saygıyla bitirmek isterken bu postu saygısızlaşacağım için artık susuyorum yoksa elim her an kötü sözcükler yazabilir ve
O'nun düşmanı olmak istemiyorum ki düşman tanımına da "cuk" oturuyorum. Aman neyse zaten gerçek "terskose" benim. Hıh!

Ocak 30, 2006

Vega&İzmir

İzmir konser şehri olmaya en bi en güzel konserleri yaşatmaya devam ediyor. Beklenen grup Vega geliyor. Fiyu, yihu, heyo, oley durumundayım.
17 Şubat 2006 tarihinde Ooze Bar'da Sevgililer Günü'nü üç geçe görüşeceğiz. Tüm şehirde bayram ilan edeceğiz. Neyse artık susayım. Bekleyeyim.
Tamam tamam sustum
veya
ya sustum ya öldüm.
Yine de içimde zıplayan bi'şeyler var!
Fark ettiniz mi bilmem ama, küçük şeyler sevindirir ruhumu...

Gerçi hayal edebiliyordum ben bunu. Neyse, daha mutlu olamam bu akşam.

Ocak 28, 2006

Hırlısı var hırsızı var!

Bugün saat 17.30 civarında annemle apartmanın önünde karşılaştık. Asansöre bindik 6. kata geldik. Asansörün kapısını açmamla 19-20 yaşlarında 2 genç gördük. Biri asansöre bindi ama gitmedi diğeri kapıyı açtı fısır fısır konuşmaya başladılar. Eve girdik biraz bekledik sonra şüphelenip çıktık ve komşumuzun hem demir kapısının hem de evinin kapısının kırıldığını gördük 155'i aradık ev sahiplerine haber verdik. Evden bi'şey çalınmadan geldiğimiz için sevindik. Ya annem tek olsaydı bunlar anneme bi'şey yapsalardı diye düşünüp üzüldük. Alt kat komşumuzun da kilidi zorlandığı için bu hırsızlar apartmanı galeri gezer gibi gezmiş seç beğen al uygulamışlar dedik titredik. Bugün korktuk dün gece deprem oldu yine korktuk. Korka tırsa yaşıyoruz hadi hayırlısı...

Ocak 26, 2006

Söz biter

Garip günler geçiriyorum. İnkar etmiyorum fakat babama n'oluyor anlamıyorum. Cnbc-e veya Cnn izleyerek, konuşmasını düzelterek ve "benim çocuklarım 00.00'dan sonra internete girmemeli, odalarında sigara içmemeli" diyerek entellektüel bir görünüm kazanmaya niye çalışıyor bilmiyorum. Orta yaş bunalımı eğer geliyorsan yavaş gel. Gerçekten sıkılmaya başladım. Yapma denilen her şeyi yapmaya alışkın olduğum için belki de artık daha cazip geliyor koyduğu kuralları yıkmak. Mesela elime kitap alasım yok. Zira kitap okumak ona göre bir artı. Onu sinir etmek adına kendimden biraz daha vazgeçersem dönüşmemem gereken birine dönüşeceğimden korkuyorum. Saçlarımı kestirip "baba naber ya, abi sorma yaa" derken, mini Özcan Deniz veya "tiky" -doğrusu budur umarım- tabir edilenlerden birine dönüşmüşken Yonja'daki profilime belediye dağıtmış gibi duran polis gözlüklü fotoğraflarımı koyarken kendimi hayal bile edemiyorum. Baba krizini ertele! Yeni kriz masaları kurdurma. Tanrım sen de beni daha fazla zorlama...

Ocak 23, 2006

Şebnem Ferah Fırtınası

Dream Tv'de bir program var: Stüdyo 7. Sunucusu Öykü bilerek mi yapıyor yoksa gerçekten öyle mi konuşuyor -aslında konuşamıyor- emin değilim fakat Şebnem konserinde aynı o şekildeydik hepimiz. Konuşma özürlüleri gibiydik. Huaa, çok tatlı vb. şeylerden başka bi'şey diyemedik ki onları bile zar zor söyleyebildik. Muhteşemdi, mükemmeldi bunlar bilinen şeyler zaten. Çok özlemiştik, çok özlemişti. En kısa sürede tekrar görüşmek üzere gitti. Çok teşekkürler varlığı için...

Ocak 21, 2006

21 Ocak 2006 Unutulmayacak


O geliyor.








Bu gece hepimiz O'na gidiyoruz. Şenlik havası. Fiyuu falan durumundayız.

Ocak 20, 2006

Hayat Güzeldir Diyordu

Hayatımdaki insanlardan yalnızca biriydi o. Masasında "Hayat Güzeldir" duruyordu. Israrla bana o kitabı okuduktan sonra hayatının güzelleşeceğine inandığını söylüyordu. Çok saftı ya da çok saftım. Hayatın güzel olmadığını bilecek yaştaydım. Neden kendimi hep siyaha mahkum bulduğumu bilmiyordum. Beyaz benim için sayfaların rengiydi sadece. Biraz da buluttu. Umutlarımı yitirmiştim ve ümidin kötülüklerin en büyüğü olduğunu öğrenmiştim. Hayata onun kadar pozitif bakmıyorum belki de bakamıyordum. Siyah günler geçirirken ben, beyaz hayatına başlamıştı çoktan. O hala beyaz günlerde ve ben gri arasına sıkışıp kaldım. Artık ne siyahım ne de beyaz olabilmeyi beceriyorum. Yine de gamzelerinin güzelliğiyle hayat güzeldir diyen kadına karşı ılımlı yaklaşamıyorum. Belki de her şeyi önyargılarım yüzünden kaybediyorum. Dipsiz bir kuyu gibi görüyorum. Bu bulanlıklık canımı sıkmaya başladı. Hayat güzelse eğer adil davranmasını diliyorum. Biraz beyaz benim de hakkım sanırım en azından öyle olmalı...

Ocak 18, 2006

Söylemek İstediklerim Bunlar Değildi

Bugün hep özendim insanlara.Ne kadar mutlusunuz, ne kadar huzurlusunuz diye geçirdim durdum içimden. Hep başka hayatları gözledim, izledim bugün. Kendiminkini bir kenara bıraktım, biraz uzaklaştım. Derken bir kahve fincanında buldum kendimi Kızlar Ağası Hanı'nda. Başak'la oturmuş kahve içip lokumlarımızı yiyorduk. Sonra fotoğraf makinesi girdi işin içine ve olayın boyutu tamamiyle değişti. Meğer tüm gün ben fotoğraf çekeceğim diye kurulmuştu. Bütün o mutlu insanlar numara yapıyordu. Kameradan gözükenler beni memnun etmedi. Az önceki mutlu tablo silinip gitmişti. Bu duruma çok üzüldüm. Kendi kendime kızdım hatta. Tam fotoğraf makinemi kaldırıyordum "hadi bi de kendimi çekeyim" dedim. Çektim. Gülebildiğimi fark ettim. Gözlerimle değil, dudaklarımla.
Eve geldiğimde aslında o kadar da kötü bir gün geçirmediğimi anladım. Evet çok para harcamıştım ama "sanat" için değerdi. Hatta aslında yazmak istediklerim bunlar bile değildi. Yine babamın homurtuları ve annemin kulak tıkamaları arasında yitip gitti cümlelerim. Başka bir zaman, belki...

Ocak 17, 2006

Jelibonlar Hangi Renkti?

Bugün fark ettim ki ben bu blogun renklerini artık sevmiyorum. İçimi falan karartıyor ne bileyim. Bak başkalarına ne güzel blogları var. Kıskanıyor muyum? Olamaz ki. Bir zamanlar en güzel renkli blog olarak görüyordum kendiminkini ama sıkıldım artık. Yazma hissimi falan yok ediyor. Zaten verdiğim linkler yazı rengimle aynı oluyor. Sonra sonbahar gideli çok oldu ama bu blog hala sonbahar. Ben bile sıkılmışken bu durumdan uğrayan bi'kaç kişi de sıkılmıştır diye düşünüyorum. Cesaret edip oynayamıyorum bir türlü. Şöyle hareketli bir şeyler olsa. Gökkuşağı falan çıksa çocuklar koşsa oradan oraya. Aman öf ne bileyim işte.
Bir yardım meleği istiyorum ben. Ekranın sağ üstünde dursun ben ona tıklayınca "buyrun ne vardı" desin ben derdimi anlatayım o yapsın hemen. Kodlarla falan uğraşacak halim hiç yok. Nerden geliyor bu bezginlik yahu? Sıcaktan mayışmış olabilir miyim? Daha fazla soru sormak istemiyorum kendime. Ben burada sorularımla başbaşayken annem çok rahat bir şekilde "ben geliyorum şimdi" deyip gidebiliyor. Abim arkadaşıyla 21.00'da geleceğini söylüyor. Babam desen tek derdi tatil girdik mi girmedik mi. Nasıl bir aileye evlat oldum ben? Heh bir soru daha. Yeter!
Neyse benim markete gitmem lazım jelibon alacağım bol bol bu duruma iyi gelecektir. Yani öyle umuyorum. En az jelibonlar kadar renkli bir blog istiyorum!

Ocak 16, 2006

İş Bankası benim babam mı?

Böyle bir şeyi hiçbir objeyle yaşamıyorum belki de.
Ne zaman İş Bankası şubesi veya bankamatiği görsem içimi bir huzur kaplıyor. "Güvendeyim" hissi yayılıyor tüm bedenime. Böyle zamanlarda çok merak ediyorum geçmişimde bu bankayla ilgili bir anım mı var acaba? Mesela annem beni bir atm'nin içinde bulmuş olabilir mi?
Neyse.
Bugün de bankalarla, paralarla, baş ağrısıyla ve çıldırma noktasına yaklaşmakla sürdü ve bitmek üzere.
Hepimiz için, hepimiz adına Şebnem Ferah 'Bugün' diyor winampta...
Çok yakında -mesela bu cumartesi- Levent Marina'da. Kulakların pası silinecek, zat-ı şahane kıymetlisini şereflendirecek. Hasret bitiyor, Şebo geliyor.
Okulu özlüyorum galiba. Yapacak bir şey bulamamak çok sıkıcı. Sıkılmaktan bile sıkılır mı insan?!

not: ipod, i-pod, i pod herneysen işte benim olacaksın!

Ocak 15, 2006

Serzenişteyim!

Dün Televizyon Makinası 'nda Vega vardı evet.
Aynı çileye Şebnem Ferah varken de tanık olmuş,sinirlenmiş yine de "iki şarkı söyledi ama olsun" demiştim.
Dün yine tam delirmek ve "makina"yı kapatmak üzereydim ki Deniz'i gördüm.K-9'dan başka bir şarkı beklerdim.Gözlerinden ateş fışkıracaktı nerdeyse, eğer sinirliyse sinirini karşı tarafa bu kadar iyi geçiren birisini daha görmedim.
K-9 sonrası tıpkı Şebnem gibi Vega da kayboldu ortalıktan ve ben daha fazla dayanamadım kapadım "makina"yı.En iyisini yaptım belki de.
-Tanrım bu yazı göndermesiz bitemez-

Ne uğraşıyorsun boş şeylerle, üzerinden prim yapmalalarla.Kimse üzerine geçirdiği kılıfla adam olmuyor.Çok öten bülbül elbet bi'gün susuyor, susturuluyor.Bilgisayar başında artistlik moda olmuş galiba, moda sana çok yakışıyor hemen giy.Kendini çok zeki zanneden sen, bak "Şebo" muzun bir şarkısı vardı Oyunun Sonu diye...Oyunun sonu sen değilsin, daha yeni başlıyoruz.Şah mat..
Neyse; çektim fişini bu yazının.

Ocak 10, 2006

İsteklerim Bitmez

Tanrım.
İlk görüşte aşk varsa eğer;
evet ona ilk görüşte aşık oldum.
Bunu istiyorum hem de çok!

Sen ne güzel bi'şeysin ya of!
Önümde iki seçenek;
1)İstanbul'a gitmek.
2)İpod almak.
terazi burcuyum.Lütfen yardım edin

Höf

Nasıl bir sıkıntıdır bu?
Ben stres topu değilim ki niye bu kadar sıkılıyorum-iğrenç espriler yapıyorsun-.
Hiçbir şarkı ruh halimi değiştirmiyor.
Çok canım sıkılıyor.
Niye ki?
Blogu değiştirsem mi biraz?..
Çok mu iç sıkıyor ne!

Ocak 09, 2006

Ocak 07, 2006

O şarkı

Hep şarkılardaki anlamı paylaştık O'nunla..
O kadar çok şarkımız var ki..
Yine de bi şarkı var dinleyemiyorum uzun zamandır..
Her duyduğumda içim acıyor..
Çoğunluk biliyor..
Bu Sabahların Bir Anlamı Olmalı'dan bahsediyorum..
Elimde değil açıp dinleyemiyorum...
Belki yine beraber dinleriz diye hayaller kuruyorum..
Ne güzel hayallerim var benim
saçlarım kadar dağınık
gözlerim kadar aydınlık..

Ocak 05, 2006

Hayat

Bazen iyi şeyler de olmuyor değil hani..
Her sabah nefretle uyanmak da kolay değildi..
Biraz daha pozitif başlıyorum günlerime yine de ters köşeye yattığım zamanlar oluyor ama olsun deyip geçiştiriyorum..
Galiba değişiyorum, büyüyorum..
Ne garip..
Oysa ben çocukken istemezsem hiç büyümem sanıyordum..
Ama büyüyormuş insan istese de, istemese de..

Ocak 04, 2006

Of

Gelmeyeceğini bile bile bekliyorum..
Sonu belli acıları hep ben çekiyorum..
İnat ediyorum bazen git bazen gitme diyorum..
Ama en çok O'nu seviyorum..

Ocak 02, 2006

Şey Gibi

dileğimi tuttum
gözlerim kapalı
açmıyorum
sayıyorum
gizli bir günahı
en derine saklar gibi
seni gitgide içime gömüyorum.

Aralık 29, 2005

Doğruyu söylemek



Susmak kolaya kaçmaktı..
Daha fazla dayanamadım belki,
belki de bu kadarı yeterdi, yine de
"nasıl başlasam utanmadan konuşmaya".
Özlüyor insan bazı şeyleri.
Hep arıyor yitirdiklerini..
Ağıt yakma ya da yas tutma zamanı değil şimdi.
Söyleyeceklerim bitti sandığım andı,gitti.
Artık anlıyorum, biliyorum aslında bitmedi...

Aralık 07, 2005

Hayallerime Dair

Bilmiyorum..
Bitmiyorlar bir türlü..
Hayır biten bi'şeyler var işte gözümün önünde..
Tükeniyor ağlatıyor her gelip gidişinde..
Artık gitti..
Kovulmadan gitti..
En iyisini etti..
Dönmemeli bir daha geri,
asla!..
//
Güzel şeyler de olmuyor değil hani..
1. sınıfa geçer geçmez,
yurt ya da eve yerleşip
Bornova'da bir iş bulup..
Her gece içip yazılar yazacağım bir hayat bekliyor beni..
Az biraz daha sabır..
Gerisi zaten gökyüzü kadar mavi..
Kendimi "ben" kurtaracağım
ve "Türkiye duyma"sa da ben kendimle gurur duyacağım!
Bulut olacağım..
yine de sevgilin serzenişte,,
işte.

Aralık 03, 2005

Söz veririm

yorulmam devam, fırtınam tamam,
hadi kalk canına yandığım savruk tembel beden,
elimde hesap soran kızın kayıp inançları,
avlanan biz değiliz korkunun naylon kanatları.
sevemedim onları
ben bi türlü
naylon öfke kuru gürültü,
ört üstümü şimdiden kirlenmeden.
çıktığın yolum, çaldığım kapım,
yetti sus canına yandığım yalan yanlış sözün,
yüzünde yanık yenik kadınlardan ödünç acı.
ağlama biz biliriz yırtılan naylon sevdaları.
sevemedim onları ben bi türlü
naylon öfke kuru gürültü,
ört üstümü şimdiden kirlenmeden.

Kasım 28, 2005

Bu sabahların bir anlamı olmalı



yastığına senin sarılıp kokunla uyumuşum
üstüm açık kalmış, üşürken sabah olmuş
"uyan" dedi bir ses, "uyan,o burada"
uyandım, aradım, bulamadım
suçum neydi?
neden böyle oldu?
bu sabah bir umut var içimde;
nasıl olsa geri gelirsin diye
her şey yerli yerinde yine
bu sabahların bir anlamı olmalı
koltuğuna senin kıvrılıp, hayalinle uyumuşum
camlar açık kalmış, ürperirken sabah olmuş
"uyan" dedi bir ses, "uyan,o burada"
uyandım, aradım, bulamadım
bu sabah bir umut var içimde;
nasıl olsa geri gelirsin diye
her şey yerli yerinde yine
bu sabahların bir anlamı olmalı







Gittiğinden beri bekLiyorum seni..
Emin oL hiç bitirmedim..
Geçmiş zamanLı cümLeLer kuramadım seninLe iLgiLi..
O kadar uzun zaman geçti..
ve ben çok özLedim seni,sesini..
Kimse senin gibi güLmedi buLutLarın ardındaki güneş misaLi..
ya da kimse ısıtamadı içimi,sen sarıLdığında ısındığı gibi..
Ama biLiyorum ki haLa kimse sevmedi benim seni sevdiğim gibi..
Sana geLmek üzere gitmek istiyorum..
GeLmemek üzere gidiyorsun..
Tüm yoLLarım sana çıkıyor,her günüm sana doğuyor..
AnLamıyorsun,beLki de anLıyor anLadığından korkuyorsun..
Nerede oLduğunu biLmiyorum..
Arayıp sana dair bi'kaç keLime söyLemek
güLüşünü duymak istiyorum..
Sonßaharım seni sensiz de seviyorum..
Bugünün hatrına geL,istersen yarın yine gidersin..
Eğer bugün geLirsen,gözyaşLarımı siLersin..
Bu sabahLarın anLamı tek ve değişmeyecek demiştim,
hatırLa.
Bir de bak şu konuşan insanLara..
O kadar çok "sus!" dedik anLamadıLar..
AğızLarına geLeni gördükLeriyLe yorumLayıp harmanLadıLar..
Sensiz boğuşmak dahi istemiyorum,güLüp geçiyorum hepsine..
BiLiyorum duymak istedikLerin yazdıkLarımın tersine..
Ama yine de soruyorum kendi kendime,
niye her sabah bu umut var içimde..?
Bu sonbaharLarın bir anLamı oLmaLı..
"Bugün"ün hatrına geL,istersen yarın gidersin..

Kasım 27, 2005

Nedensiz

Blogumla aram açıldı..
Ben yazmak istemiyorum o da yazdırmak istemiyor..
Barışacağız yakında..

Kasım 23, 2005

Broken Puppet
























Oyun başlar ve sergilenir roller..
Gözyaşları üzerine iliştirilmiş makyajı akmış maskeler..
Kasapta et seçer gibi seçer oyuncağını seyirciler..
Alır götürür sahneden..
Paramparça eder,daha aşk kendine gelmeden..
Sonra..
Kapanır perdeler ve biter seyirler..
Geride kalır kırılmış oyuncaklara ait;
"paramparça aşklar,köpekler"..

Kasım 22, 2005

Bir damla gözyaşı

tersköşe® :
başkasına sevgi vermek için sevmek lazım kendini
tersköşe® :
kendimden nefret ediyorum anlayın gerisini

Kasım 20, 2005

Kasım 17, 2005

Kasım 16, 2005

Çok uzaklarda

Mutluluk çok uzaklarda anne
bizi bırakalı

terk edeli çok oldu..
Sen de biliyorsun bir aile değiliz biz
Çoktan kaybettik,yitirdik bazı şeyleri
Sanki mutsuz olmak için dünyaya gelmişiz..
Biz diye bir şey yok anne
boşuna bir arada tutmaya çalışma,
arada kalma..
Bırak ve git bizi..
Mutluluğun peşinden git..
Bir kez gülümse n'olur ömrünün kalan yılları hatrına..
Bir kez bak hayatına ve gör yaşamadıklarını
ertlediğin yaşadıkların uğruna..
Annecim;çoktan bittik ve tükendik biz..
Birbirimizden koptuk ve parçalandık..
Başkalarının sımsıkı sarıldığı hayatlara biz hep uzaktan baktık..
Daha fazla ertleme hayatını
sarıl rüzgara ve git..
Beni düşünme
Ben de gideceğim bir yerlere..
Ama hayır boşuna sevinme..
Gideceğim yön aynı değil ki seninkiyle..
//
Paramparça aşklar köpekler değil aslında o söz
Paramparça hayatlar aileler..

Kasım 14, 2005

Kavaller

isterim bir prenses :)

Günün notu:Hiç bu kadar iğrenç hissetmedim.
Günün Tavsiyesi:Webcam'de saçma sapan pozlar verip,paylaşın.Zevkli oluyor.

Kasım 13, 2005

Gmail Davetiyesi

Hala Gmailiniz yoksa..
Nasıl alacağım,davetiyem yok diyorsanız üzülmeyin.
terskose.blogspot.com Gmail davetiyesi dağıtıyor.
Evet evet yanlış okumadınız.
churchell@gmail.com adresine mail yollayan ve yolladığı mailin konu kısmına "davetiye" yazan ilk 20 kişiye hem de..
Paylaşım çılgınlığım geldi.
Kendimi Happy Hours Vj'i gibi hissettim,gerçekten..


Günün notu:İki bayram arası davetiye yollamak sevaptır.
Günün tavsiyesi:Gmail iyi bi'şeydir maili silmenize gerek yokmuş..

Kasım 12, 2005

Serzenişte

Sözleriyle mükemmel olan.
Müziğiyle mükemmel olan.
Söyleniyle mükemmel olan.
Çalanıyla mükemmel olan.
Tamamiyle bir bütün olan ve oluşturdukları bütün tapılası olan;
VEGA...Geliyor..
Şarkıları Serzenişte radyolarda dönmeye başladı bile..
Ha gayret..Son bir "hadi ya"dan sonra "oh be nihayet" gelecek..
Herkese albümü,daha çıkmadan tavsiye ediyorum.

Ben büyüyünce Vega olacağım.Kararımı verdim.

Günün tavsiyesi yok,senenin tavsiyesi:Vega'nın yeni albümünü çıkar çıkmaz alın..Sevdiklerinize hediye yerine alın,çocuklarınıza çizgi film yerine albümü alın.Bayramlarda para yerine albüm dağıtın.Korsandan uzak durun.Hatta kaçın.
Günün Notu:Site de geliyor..İlerliyor..

Kasım 11, 2005

Orada olan adam

Mutluluğun ayrıntılarda gizli olduğunu
ya da küçük şeylerle mutlu olabildiğimi çok uzun zaman önce keşfetmiştim..
Vahiy gibi gökten de inmemişti ayrıca öğrenene kadar mutluluğu,
pek çok zorluk yaşamış ve hepsine göğüs germek zorunda kalmıştım.
Bayram sabahı harçlığı beklemek kadar işkenceliydi mutluluğa kavuşmak.
Ancak kapımı çaldığı zaman da gelen özlediğim eski bir dostummuşcasına boynuna atlar
yaşadığım acıları birdenbire unuturdum..
Hüzünleri yolcu eder,dünyaya kapılarımı açardım.
Yüzüme en güzel gülümsememi takar filozoflar gibi sokaklarda dolaşırdım.
İnsanlara mutluluk dağıtmaktı amacım;satmak değil,karşılık beklemeden vermek,paylaşmak...
Hatta böyle günlerimde;
geceleri -mağaza kapandıktan sonra- beyaz eşya mağazası önüne gelen,
yere bir döşek serip köpekleriyle birlikte üzerine uzanıp,
sevgilisi yerine battaniyeye sarılan,
vitrinden televizyon izleyen adamı düşünür hüzünlenirdim.
Onun için bir şey yapmak ister ve anneme hep:
"İlk röportajımı o adamla yapacağım." derdim.
Ben onunla iletişime geçmekte doğru yol ne acaba diye düşünürken bir şey gitti ruhumdan..
Mutluluğumdu giden..
Şimdi kendimi daha şanssız görüyorum o adamdan..

Belki de o daha mutlu sigara dumanı altında hayatı tükenen ve buna engel olamayan bu çocuktan..
Mutluluğum..Huzurum..Gitti evet..
Uzun zamandır uğramıyor dünyama..
O yokken acıların en sertlerini göğüslemekten başka,
çare kalmıyor ki bana...

Günün notu:Fotoğrafaki adamın "orada olan adam"la alakası yoktur.O kişiyle en kısa sürede -mutluluğum gelse de gelmese de- konuşup,hikayesini buraya taşıyacağım.En azından bir adı olmalı..
Günün Tavsiyesi:Mutlu değilseniz ve sebep aileniz ya da ailenizdeki kişilerden bir veya birkaçıysa imkanınız varsa ya ayrı eve çıkın ya da aileninizi değiştirin.Bakın ben ikisini de yapamıyorum ne hale geldim..

Kasım 09, 2005

Işık

Şarkılardan kalma hüzünler biriktiyorum yüreğimde..
Yaşadığım her acıyı saklıyorum belleğimde..
Bazen yüzleşmek zorunda kalıyorum biriktirdiklerimle..
İçsel yolculuğuma çıkıyorum,kendime gidiyorum..
Çok uzun yol sarfediyorum,o kadar uzağım ki kendimden...
Gerçekten yoruldum çektiklerimden..
Bazen kafamı boşaltmak istiyorum.
Gidin diyorum anılarıma,beni rahat bırakın diyorum.
Kovsam da gitmiyorlar,beni bana bırakmıyorlar..
Dünyaya buğulu gözler ardından bakıyorum hayatım boyunca..
Gözyaşlarımı biriktiriyorum gözlerimde..
İçime ağlıyorum,içime boşaltıyorum..
Kısır bir döngüyü tamamlıyorum her gün..
Bir parçası olmaktan sıkıldığım bu oyuna devam ediyorum yine de..
Rüyamda görüyorum kendimi..
Bir bahçenin ortasında oturmuş anılarımı uğurluyorum..
Hepsi vücutlara bürünüp gidiyor,uzaklaşıyor..
Sonra yatıyorum yere,çiçeklerin üstüne ve gökyüzüne bakıyorum..
Işıkla tanışıyorum.Onu çok seviyorum..
Sonra uyanıp devam ediyorm hayatıma..
Uyanıkken gece kadar karanlık..
Rüyalarımda hep özlediğim aydınlık...

Kasım 08, 2005

Bitti Sanırım

Benim gibi seni kimse sevmedi..
Sevmeyeceğini de biliyorum,biliyorsun..
Bilmiyorum hala neden kaçıyorsun,neden korkuyorsun..
Uzatıyorum ellerimi sana sen inatla itiyorsun..
Susuyorum sana,ruhuna,sen benden uzakta yaşıyorsun..
Kapıyorum kapılarımı artık..
Gelmeyeceğini biliyorum..
Gelsen de yokum.. Bu yüzden gelmek istersen gelme,haber veriyorum..
//
"Gitmeye gelmiştim
Geldim
Gidemiyorum
Gelmeye gidiyorum..."
//
Artık seni kendim kadar sevmiyorum..
Dönüş yok..
Huzurlu ol,mutlu kal..
En sevdiğim sana veda ediyorum...

Günün notu:İrem ortaya çıktı artık iyice.Hatta şarkısının adı "Hayal Et Sevgilim" imiş.Şarkıcı olmak istemiyor o hukuk okuyormuş.Şarkı hakkındaki hikayelerin hepsi uydurmaymış.Röportajı okumak isteyenler,ben de sizi seviyorum.
Günün Tavsiyesi:Hacettepe 84 veya öyle bi'şey.Ölürüm Hasretinle galiba.O şarkıyı da bulun,indirin.Senaryolar yazmayın,uydurmayın herifler yaşıyor yahu!

10



Bugün yine büyük bir zafer kazanıp 525'imizden* sağ çıkmayı başardıktan sonra ilk defa şaşırmayarak doğru binaya yöneldim ve Video Listening dersimize vaktinde yetiştim.Derse geçmeden önce bir hafta kadar önce olduğumuz Reading sınavı -vize bu değil,değil mi?!- sonuçlarını dağıtmaya başladı,benden başladı: "-Çağdaş, 10!" dediğinde ufak çaplı bir sinir krizi yaşamak üzereydim ki Öss'yi kazandığım günlere geri döndüm.Hızlı hızlı sonuç kağıdımı,sevincimi,babamın hezeyanlarını,hayal kırıklıklarımı,okula kaydımı ve daha birçok şeyi 5-6 saniye içerisinde hatırlayıp içimden "holey" -çocukluğumdan beri oley yerine,holey derim- diye bağırdıktan sonra hocaya teşekkür edip kağıdımı aldım.Mutlu oldum.Sonra derse geçmeye çalıştık ancak bir türlü olmadı.Gerek öğrencilerin mevsimi olmasa da yaşadığı bahar pıtırcığı halleri,gerekse hocamız Salih Bey'in iğrenç esprileri ki bi'kaç örnek vermeden geçmeyeceğim;
-Buraaaak,son duraak.
Öğr:-Hocam ** ne demek?
Hoca:-Ben Beşiktaşlıyım çocuğum.
Ö:-Ben size takımınızı sormadım ki..?
H:-Sormadan söylemek marifettir yavrum!
yüzünden dersimizi bir türlü yapamadık.Durumdan hoşnut bir şekilde binadan ayrıldık.

*525 hakkında bilgi almak için
sözlüğe bi' uğrayın.
Günün notu:Artık lisede okumadığım psikolojisine kendimi inandırmam gerekiyor,hayır
Marmara yerine Ege olunca insan adapte olamıyor...
Günün Tavsiyesi:Komünite'ye mutlaka uğrayın.

Kasım 07, 2005

Neşeyle başlayın her yeni güne


Garip bir mutluluk tablosu çiziyorum şu günlerde ve nedenini de çok merak ediyorum.Aslında bu ruh haline tekrar kavuşabilmiş olmam güzel bir başlangıç.Umarım devamı gelir diyorum.Yalnız sanırım biraz suyunu çıkartmaya başladım-önüme çıkan kediye,köpeğe her şeye gülümsüyorum-.Vücudumda haddinden fazla endorfin salgılanıyor,farkındayım ne yapacağımı bilmiyorum.Sanırım bu ruh hali beni bırakıp gidene kadar "pişmiş kelle" tabir edilen surat ifadesiyle dolaşacağım.
Aslında fena da olmadı sürekli yeni şeyler keşfediyorum.
Hatta bir sır açıklayayım; kendimi Amelie gibi hissetmeye başladım.
Bir tek cebimde taş biriktirip akarsu kenarına gidip onları sektirmem eksik!İşte onu da yaparsam beni imha ediniz.Yoksa bu mutluluk bu bünyeyi kendiliğinden imha edecektir.Bu yazı burada bitecektir.

Not:İki resim arasındaki 7 benzerliği siz de görebildiniz mi?
Günün tavsiyesi:
Picus okuyun.Mutlaka okuyun.Şiddetle tavsiye ediyorum.Hem hediyesi de var.Yoksa siz hala?!

Sorun Yok

Yorum kısmı düzeldi bilgilerinize...

Alttaki posta yorum yazın diye bekliyorum.(çok yüzsüzce oldu n'apayım?!)

Kasım 06, 2005

Hadi Buyrun Bakalım

İşte beklenen (!) değişiklikler gerçekleşti.
Dırınınım!

katkılarından dolayı t'tku'ya teşekkürü borç bilirim.

Kasım 05, 2005

Yemek üstü sigarasız

Parmaklarımın soğuktan klavyeye dokunurken acımasından hoşlanmaktansa,
yemek yedikten sonra sigara içmekten hoşlanırım.
//
Daha kimler var,neler yok bakmamışken ben mtlda'nın bi'şeyler yazdığını iletti Msn.
Blog yazmaktan -daha doğrusu yazamamaktan- soğuduğum günlerden birindeydim.Zaten ne kadar okumaya çalışsam da bu kitabı bir türlü anlayamıyordum.Oysa Nietzsche'yi seviyordum.Biliyorum yaşasaydı O da beni severdi.Herneyse konumuz bu değil.İşte ben bu duygularla dolup taşarken güzel bir haber verdi mtlda ve sevindirdi beni.(Ne kadar küçük şeylerle mutlu olabiliyorum değil mi?)Evet.Ufak çaplı da olsa oluşmaya başlamış olan hayran kitlemin ilk ve tek halkası sana sesleniyorum:Teşekkür ederim.Evet kazandım o lanet sınavı.Umarım iyisindir.Yapabileceğim bir şey olursa haber verebilirsin.
Ve gelecekte bu halkaya eklenerek zincirler oluşturacak diğer nesil bol bol Vega dinleyin.
Blog aşkım fişeklendi!

Korkar mısınız?

Linke tıklayın.
Oynayın.
Amaç yok tıklayabildiğiniz her şeye tıklayın,tıklayın...


Sağol Erran'cım.

Kasım 04, 2005


Bu filmi izlediğimde çok etkilenmiştim.
Anlatılmakta olan Amerika Fırsatlar Ülkesi üçlemesinin ikinci halkası olan Manderlay vizyona girdi.
Başrol Grace'i Nicole Kidman yerine Byrce Dallas Howard oynamakta.
Yönetmen yine Lars Von Trier.Üçleme Washington'la son bulacak.
Dogville'i izleyip beğenenlerin kaçırmaması gerektiği söyleniyor.
İzlemeyi düşünüyorum.Film hakkındaki yorumlarımı izledikten sonraya bırakacağım.

not:Nicole Kidman'ın olmamasına üzüldüm.

Kasım 03, 2005

Bayram geldi

En kötü bayramım buydu sanırım..
Abime söylediğim gibi:
"Bayram bizim eve gelmedi,niye gelsin ki..?"
Eski bayramlarda tattığım sevgi yok artık..
Sabah erken uyanıp hep beraber kahvaltı yaptığımız bir ailem de..
Herkes kendi derdinde,ayrı ayrı takılıyor.
Bazen birleşir gibi olup birbirini sıkıyor..
Oldum olası sevmem babaannemlere gitmeyi.
İlk onlara gittik.
İlk defa bu bayramda hem abime hem bana eşit para verdiler şaşırdım.
Piercingimi ucunu takmadığım için fark etmediler,saçlarıma laf söylemediler.
Belki de onlar da büyüdüler,bilmiyorum..
Anneanneme gitmedik.Geç oldu dedi babam.Kızdım,sustum.
Tam evin kapısından girdik,anneannem aradı.
Ben konuştum "yarın geleceğiz" dedim.
Burkuldu sesi biraz "ben de yemek yedikten sonra yatacağım o yüzden aradım" dedi.
İçimden bi'şey koptu.
Babamdan bir kez daha nefret ettim.
Balık aldığında da nefret etmiştim.
Sofrayı hazırladım.Annem pişirmeden önce mutfağımızın ortasında en ölü halleriyle yatan içi dışına çıkmış zavallılara bir kez daha baktım.
Babam bana haberleri izlemem gerektiğini söyledi.
Bilgisayarın başında olduğum için kızdı ama belli etmemeye çalıştı.
Muhtemelen aklından "bu çocuktan gazeteci olmaz" diye geçirdi.
Odadan çıktıktan sonra "olacak" dedim.
Babamdan yine nefret ettim.
Doğumgünümün yine Ramazan'a denk geleceğini öğrendim.Sinir oldum.
Mtlda okudum biraz.O'na özendim.Bugünümü yazdım biraz da ruh halimi kattım.
Ama en çok babamdan nefret ettim.
Bayramdan da bi' o kadar...
Size iyi bayramlar.
Bize uğramadı,Noel Baba gibi es geçti..

Kasım 01, 2005

Mis Sokak

Burayı özledim






not:mtlda fotoğrafı izinsiz kullandığım için özür dilerim.

Son'a yaklaşırken

Keşke hayatı sıfırlayacak gücüm olsa diyorum..
Hayatımda ne çok şeyi değiştirmek istiyorum..
//
Önce bulmak sonra kaybetmek seni..
ya da
seni sevdiğimi sanarken sevmek çektirdiklerini..
Sana göre doğru olan buydu..
Buna inanmak istedin buna inandın..
Bana sormadın bile,böyle dedin gerçeklerden kaçtın..
Oysa ben en derinimde hep seni sakladım..
Her güne senin adınla başladım..
Denizlere gözlerimden hep seni akıttım..
Benim kullandığım paranın bir gün dönüp dolaşıp senin eline geçeceğini..
Ben burdan seslenirsem belki çok kuvvetli bir rüzgarın söylediklerimi sana getireceğini..
Gecenin bir vaktinde uyanıpta adını söylediğimde senin de aniden ya uyanacağını,
ya da
beni rüyanda göreceğini düşündüm..
Bunlara inandım..
//
Yıkık dökük bir limandım..
Teknendeki ışığı hayatım sandım..
Önce biraz dinlendin ve duruldu dalgalar..
Tam tutacakken ellerinden sen başka sulara açıldın...